WANDELEN: Oranjezon

Oranjezon aan de noordwestkust van Walcheren is een begrip. Een natuurgebied van Het Zeeuws Landschap in de duinreep tussen Vrouwenpolder en Oostkapelle. Er ligt ook een vakantiepark met dezelfde naam Oranjezon, dat middels een ‘zwaarbeveiligde’ corridor dwars door het natuurgebied is verbonden met Aloha Beach. Dit had zomaar een landingsgebied van de geallieerde invasie geweest kunnen zijn net als Omaha Beach in Normandië. Daar hielden de Duitsers zeker rekening mee. Vandaar Vesting Walcheren, één van de speerpunten van de Atlantikwall.

Ben in een ver verleden twee keer kort op vakantiepark Oranjezon geweest. Toen ging het om strand, zee en schoonouders, nu vooral om het natuurgebied. Op zondag, 31 januari 2021, rijden we met z’n drieën – Marita, dochter Meike en ik – vanuit ons verblijf in Vrouwenpolder naar de grote parkeerplaats Oranjezon. Stamp en stampvol! Nog net een plekje vrij voor ons. Daarom ga ik normaliter nooit in het weekend op stap. Gelukkig komen de meeste bezoekers voor een wandeling op Aloha Beach.

Natuurgebied Oranjezon is een voormalig waterwingebied, een soort waterleidingduinen van Middelburg. Net als bij de waterleidingduinen van Amsterdam betaal je één euro entree bij het oude pompstation. We worden deze zondagochtend gewaarschuwd door de boswachter: enkele paden zijn afgesloten vanwege hoogwater (dat krijg je als Middelburg zijn water ergens anders betrekt), de meeste routebordjes zijn verwijderd (men is bezig nieuwe routes te bedenken) en de krakkemikkige uitkijktoren is afgebroken (naar een nieuwe uitkijktoren wordt met spanning uitgekeken).

Omdat we geen idee hebben hoe het gebied in elkaar steekt en vele kleinere paden zonder aanwijsbare redenen doodlopen, struinen we kriskras door het gebied, kruipen zelfs tweemaal onder het  prikkeldraad door. Het is een prachtig afwisselend gebied. De gaspeldoorn staat in bloei, rozetten van vingerhoedskruid duiken hier en daar op, Hereford runderen grazen in het bos. Het bomijs in de vele plassen kraakt onder onze wandelschoenen. We zien twee damherten met imposante geweien.

U bevindt zich in kwetsbaar gebied, u mag hier niet komen”, krijgen we te horen van de boswachter die ons tegemoet komt in zijn terreinwagen. Door over een weilandhek te klimmen bevinden we ons ongemerkt en onbewust op een stukje verboden pad van zo’n honderd meter. “Eigenlijk moet ik u bekeuren, driemaal honderdenvier euro, maar ik laat het deze keer bij een waarschuwing.” Even later staat de boswachter opnieuw stil bij bezoekers die klagen over onduidelijke aanwijzingen. Ik sluit me van harte bij hen aan. Ik zou een boete dan ook zeker bij de rechter aangevochten hebben.

Marita rijdt met de auto terug naar ons verblijf in Fort Den Haak. Meike en ik plakken er nog drie kilometer aan vast over het strand, met zicht op de Veerse Gatdam, en in de verte de Oosterscheldekering.

 

Met iets meer inzicht in het gebied, maak ik in mijn eentje nog een wandeling op dinsdag, 2 februari 2021. De grote parkeerplaats is zo goed als leeg. Na mijn tweede toegangskaartje voel ik me bijna donateur Oranjezon.

Eerst een stukje langs het voormalige drinkwaterkanaal, via een tunneltje onder de Aloha Beach corridor door, en dan een stuk bos met vooral zwarte den. Sommige bomen zijn geringd voor staand dood hout. Dat is aardig gelukt!

In het kreupelhout worden donkere boomstammetjes beklommen door lianen met bleke stengels: kamperfoelie, zo te zien aan de sporadische toefjes blad. Plukken grijs rendiermos op de bodem.

Dan weer een lang stuk langs het kanaal. Aan de overkant liggen twee hindes van het damhert te herkauwen op de oever. Ze blijven rustig liggen. Ze weten blijkbaar dat ik niet kan zwemmen (maar dan hebben ze het mooi mis!).

Na het kanaal een slingerpad door de groene duinen met vennen, maar ik krijg geen herten meer in beeld. Wel een bosje kreupelhout dat compleet door vraat ontschorst is. Blijkbaar wordt hier gezamenlijk de maaltijd gebruikt.

Voor wat extra kilometers loop ik de corridor naar Aloha Beach op en neer. Langs het pad enkele robinia’s, zeedennen en veel bloeiende gaspeldoorn. De ‘Take Away’ van de strandtent zou open zijn. Mooi niet, potdicht! Daar gaat mijn ‘Take  Away’ erwtensoep.

Wanneer ik bijna terug ben bij de parkeerplaats, grazen op een open vlakte een dozijn reeën onbekommerd tussen de koniks. Het zou ook pas bijzonder zijn als je in waterleidingduinen niet struikelt over de hertjes.

De parkeerplaats is voorzien van een gebouwtje met enkele toiletten. De lust vergaat me, want ik moet anderhalve meter afstand houden (zo ver haal ik niet meer), mag maar met één tegelijk naar binnen, en moet mijn handen stuk wassen.

 

[Beeldverhaal: https://www.jansiemonsma.nl/448541386]

 

Gepost: 23 Februari 2021  

 

Dolen in Oranjezon (15 & 10 km)