FIETSEN: Midden-Delfland

Midden-Delfland is de groene long tussen Rotterdam en Den Haag. Men doet er alles aan om het oprukkend beton te beteugelen. De Gemeente Midden-Delfland heeft zelfs het ‘Cittaslow’ keurmerk als aanhanger van de filosofie van ‘Slow Food’, laten we zeggen het promoten en langzaam opeten van streekproducten.

Mijn startplaats op vrijdag, 20 november 2020, ligt aan de Hofweg, net ten noorden van ‘Rotterdam–The Hague Airport’ (Vliegveld Zestienhoven), tussen enkele kassen die helemaal geen ‘food’ meer voortbrengen, maar hun ouwe dag slijten als winterstalling voor caravans en campers.

Toch zitten in de Polder Schieveen langs deze Hofweg ontelbare watervogels, vooral Canadese ganzen, grauwe ganzen, kolganzen, Nijlganzen, als ook smienten. Het lijkt wel of de watervogels de drukke Randstad verkiezen boven de ruimte in de rest van Nederland. Dat kan natuurlijk niet waar zijn, het is een vertekend beeld. Omdat er zo weinig groen is in de Randstad zitten ze allemaal op een kluitje.

Over deze polder en Zestienhoven heen heb ik een vrij uitzicht op de heldere skyline van Rotterdam, vanonder een dreigend wolkendek boven mijn hoofd.

Via de Doenbrug over de Delftse Schie ploeg ik mij door het bedrijventerrein Rotterdam Noord-West en vervolgens door de noordelijke wijken van Schiedam. Midden in de nieuwbouwwijken ligt de oase Kethel, voorheen een zelfstandig dorp ten noorden van Schiedam. Het mag overleven als een beschermd dorpsgezicht, omgeven door enkele weilanden in een landschapspark. Inclusief halsbandparkieten. En een ‘pestbosje’ waar vroeger de besmettelijke kadavers van overleden landbouwhuisdieren werden begraven.

En de fietser hij ploegde voort, langs de pakhuizen van Vlaardingen, gestapelde kamers in gigantische flatgebouwen met minder privacy dan een legbatterij.

Via een houten brug over de Vlaardingervaart bereik ik de groene long met als eerste onderdeel de Broekpolder. Ongeschikt voor woningbouw omdat de polder heeft gediend als depot voor vervuild havenslib, werd het noodgedwongen een ‘natuur & recreatiegebied’. Er staat hier veel Italiaanse aronskelk in de bermen en de wilde liguster zit vol zwarte bessen. Er worden twee riet-gedekte Middeleeuwse huizen gebouwd op een kunstmatige heuvel om te gedenken dat duizend jaar geleden (1018!) de Slag bij Vlaardingen plaatsvond. Dirk III, graaf van West-Frisia en leenman van keizer Hendrik II van het Heilige Roomse Rijk, begon zich wat al te veel vrijheden te veroorloven, zoals tol heffen op de Merwede (nu Nieuwe Maas). Een keizerlijke legerschare trok tegen hem ten strijde, maar verloor de slag in 1018 bij Silva Meriwido (Merwedewoud/Vlaardingen). Dit wordt gezien – althans in Vlaardingen – als het begin van de onafhankelijkheid van het Graafschap Holland.

Vervolgens bereik ik Natuurgebied de Vlietlanden, niet te verwarren met Natuurgebied Vlietland dat langs het Rijn-Schiekanaal ligt tussen Leiden en Delft (‘Vlietland’. In: Tjiftjaffen, 2014).

Ik ben door Natuurmonumenten, die deze route heeft bedacht, op geen enkele manier gewaarschuwd dat ik van twee voetveren gebruik moet maken, die sowieso vaak al beperkte vaartijden hebben, maar nu vanwege Corona helemaal uit de vaart zijn genomen. Normaliter kun je met voetveer De Kwakel langs de Foppenplas de drie parallelle Vlieten (waterlopen) – met daartussen de Vlietlanden – oversteken. Ik moet namelijk aan de overkant van de Noordvliet mijn weg vervolgen, naar – blijkt nu – een tweede pontje over de Vlaardingervaart, dat ook niet vaart. Van de weersomstuit, al ijsberend op de fiets wat te doen, neem ik een te krappe bocht en maak met fiets en al een harde landing op het asfalt. Dat is me tijdens al die duizenden fietskilometers maar één keer eerder gebeurd, een uitglijder tijdens de Elfstedentocht op de fiets. Afkloppen! Ik kan bezorgde voorbijgangers geruststellen: een ijsbeer kan wel wat hebben. Had het maar diepgevroren, dan was er voor de ijsbeer niks aan het handje geweest. Dan was-ie fluitend de Foppenplas en de Vlaardingervaart overgestoken.

Er zit niets anders op dan een grote omweg te maken via Maasland en Schipluiden om de geplande route weer te hervatten aan de andere zijde van de Vlaardingervaart.

In de Vlietlanden nodigt Boer Paul van Weiderij Horison wandelaars uit op zijn Boerenlandpad. De Vlietlanden zijn nooit ontwaterd, het laagveen is niet ingeklonken en ligt dus hoger dan de omringende polders. Hereford runderen kunnen goed tegen de natte omstandigheden.

Ik ben opnieuw onder de indruk van de grote verschillen in waterniveau tussen de belangrijke weteringen en de boerensloten in de polders. Vijf meter hoogteverschil is niks. Onderhoud aan de dijken gaat dan ook onder het motto: ‘Hier werken wij aan droge voeten’. Dit wordt plastisch geïllustreerd door borden waarop afgebeeld twee blote voetjes los van de natte grond.

Bij Schipluiden staat ‘Henk de reiziger’ langs de weg, een mooi manshoog mozaïeken beeld. In de Beeldenkas van ene Willem Berkhout staan een paar honderd van dit soort mozaïeken. “Kijken, kijken, maar niet kopen”, kost vijf euro entree.  

Vlakbij het werkloze voetveer over de Vlaardingervaart, waar ik de route weer oppik, staat kunstwerk De Stoelen. Gezeten op één van de hoge stoelen heb je een mooi uitzicht over de omgeving. Het is onderdeel van een kunstzinnige drieluik in Midden-Delfland. Elders staan De Tribune en Het Balkon. Onderweg blijft buurtschap De Kapel me bij, niet vanwege een mooi kerkje, maar dankzij Barbier Gladjanus.

Ik steek de A4 over bij de noordelijke mond van de Ketheltunnel, een landtunnel onder Schiedam door en vernoemd naar die Schiedamse oase Kethel.

Het Abtswoudse Bos is een jong bos aan de zuidrand van Delft, aangelegd als landschapskunst rond het jaar 2000. Het ligt nu alweer op de schop omdat de dominante es verwijderd moet worden vanwege de essentaksterfte. Herbeplanting zal in 2020–2021 plaatsvinden.

Via de Kandelaar fietsbrug passeer ik de Delftse Schie. Bij de brug ligt in het water een proefopstelling ‘Vissenbossen in de Schie’, enkele getraliede kooien met twijgen en takken waaronder de vissen verstoppertje kunnen spelen.

Dan over de A13 – langs Hoeve A13 – naar de Ackerdijkse Plassen. Uitkijktoren de Tureluur laat ik aan me voorbijgaan, het is er te druk. Ik geniet nog wel even op een bankje van een grote groep kolganzen.

Afgezien van mijn eigen landing op het asfalt, heb ik slechts enkele sportvliegtuigjes en één verkeersvliegtuig zien landen op Rotterdam–The Hague Airport. Stilte voor de storm na vaccinatie.

Bijna terug op mijn startplaats kom ik langs een kade van een wetering, waar een grote meute wilde eenden met enkele witte soepganzen aan het ijsberen zijn. Ze zitten duidelijk te wachten op het lieve vrouwtje dat hen iedere dag komt voeren. Als ik stop om ze op de foto te zetten, komen ze naar mij toe en zie ik ze denken: ‘Hé, een lief menneke deze keer?’ Mooi niet!

 

[Beeldverhaal: https://www.jansiemonsma.nl/435444038

       

Gepost: 7 December 2020

 

Fietsroute Ackerdijkse Plassen en Broekpolder p.p.

Fietsknooppunten: 14, 81, 13, 70, 16, 73, 51, 52, 53, 72, 74, 71, 39, 34, 33, 60, richting 62, 80, 81, 63, 59, 58, 64, 08, 07, 09, 14 (50 km).