FIETSEN: Rondje Dinxperloooo

Het klinkt zo heerlijk als Ilse de Lange zich in het Twents uitspreekt over Hengeloooo, Markeloooo en Weerseloooo. Maar de Achterhoek kan er ook wat van, met Dinxperloooo, Linteloooo en IJzerloooo. Doe je een Rondje Dinxperloooo, dan moet je wel je talen kennen. Het betekent namelijk dat je de ene helft in de Achterhoek fietst en de andere helft in Duitsland. Dinxperloooo ligt pal op de grens en vormt een tweelingdorp met het Duitse Suderwick (Zuiderwijk). De grens volgt de Nederlandse Heelweg oftewel de Duitse Hellweg, waarbij de even huisnummers in Nederland liggen en de oneven nummers in Duitsland. Gelukkig geen enclaves en exclaves zoals in Baarle.

Ik start op dinsdag, 10 september 2019, iets ten noorden van Dinxperloooo, in het kleine Achterhoekse dorp De Heurne. Parkeren bij Landwinkel Smits Groenten en Fruit, maar ik heb alles bij me. Er is behoorlijk veel klandizie op de vroege ochtend, want het is waarschijnlijk de enige versmarkt in de wijde omgeving.

Mooie landweggetjes met vooral tractorverkeer en een enkele verdwaalde auto, en prachtige onverharde fietspaden. Twee postduiven zitten op de rand van een onbewoond ooievaarsnest. Dit jaar geen geboortepost uit ooievaarsland. Enkele Lakenvelders en heel veel scharrelkippen tussen de coulissen. Een konijntje huppelt een eindje voor me uit op het fietspad, maar duikt toch maar een maisveld in. Opvallend veel witte dovenetel in bloei, evenals de roze bloempjes van de dagkoekoeksbloem.

Een fietsende mevrouw met een ragebol (niet op haar hoofd, maar over het stuur!) kijkt me lang onderzoekend aan, wanneer ik een foto maak van het enorme bladrozet van een keizerskaars. “Halloooo”, stel ik haar gerust.

Een klimplant in de struiken langs de weg blijkt de zwaluwtong te zijn. Hij valt op nu hij in volle bloei staat. Evenals trouwens de hop met de hopbellen.

In een weide loopt een schapenmengsel van rassen die met uitsterven worden bedreigd omdat ze net niet productief genoeg zijn: Mergellander, Karakul, Veluws Heideschaap, Persian Blackhead, gekleurde Ryeland. Een mooi clubje bij mekaar. Deze dieren hebben het ‘zwoegervrij’ certificaat. Ze zijn ziektevrij en mogen daarom optreden op evenementen zoals de jaarlijkse ‘Farm & Country Fair’ in IJzerloooo.

Bij de Veenbrug ligt een picknickplaats in de kruising van de Keizersbeek en een andere kleine watergang (een Aa-tje). Normaliter een idyllisch plekje, maar er staat nauwelijks water in de beken door de droogte, en ze dreigen dicht te groeien.

Ik word geattendeerd op de Wenninkmolen in Linteloooo, maar afgezien van het feit dat hij op een bult staat (beltmolen) zie ik er het bijzondere niet van in. Ben waarschijnlijk een beetje molenmoe.

Opvallend in deze streken zijn de vele bloemrijke akkertjes. Niet zozeer bloemrijke randen om de akkers, maar verloren hoekjes die anders toch niet productief zouden zijn.

Ik passeer enkele malen de Keizersbeek. De stuwen houden het beetje water tegen; anders zou de beek leeglopen in de Aa-strang. Een jonge zwaan en talloze waterhoentjes trekken sporen door het eendenkroos bij de stuw.  

Een rode bank met gele stippen is een uitgelezen plek om in het zonnetje mijn thermoskoffie aan te spreken. Op het bankje staat geschreven: ‘Goed Goan en Weer Komm’n’. Op zo’n moment voel ik me bevoorrecht en zielsgelukkig dat ik dit nu al zes jaar mag doen. Iedere week één of twee dagtochten, wandelen of fietsen, in ons prachtige landje. En opschrijven en naslaan wat je tegenkomt als onderdeel van het ‘levenslang leren’.

Ik bereik IJzerloooo, het dorp van de ‘Farm & Country Fair’. Een spandoek vermeldt dat ‘t Dorpshuus IJzerloooo is genomineerd voor dorps- of buurthuis van het jaar. Er staat alleen niet bij van welk jaar.

Ik kom steeds dichter bij een groepje windmolens en dus bij de Duitse grens. Duitsland heeft de onhebbelijke gewoonte om de grens te markeren met windmolens om zo een beetje Hollandse frisse wind te vangen.    

De grens is op mijn fietspad zelfs gemarkeerd met een hekje en een informatiebord, dat wijst op grenssteen 745H, een zogenaamde Bismarck Steen uit de negentiende eeuw. Net over de grens bereik ik ‘Knotenpunkt’ 28, maar dan verdwijnt het Nederlandse netwerk van Fietsknooppunten van de radar. Ik moet nu de Duitse straatnamen goed in de gaten houden.

Ik zou bij een oude watermolen langs de Bocholter Aa uit moeten komen, maar die is onvindbaar. Niet erg, want ik was toch een beetje molenmoe. Het fietspad langs deze beek is prachtig, al is de waterkwaliteit en visstand nog ‘unbefriedigend’. Meerkoeten, waterhoentjes, aalscholvers, blauwe reigers en vele dodaars malen er niet om. Ze zwemmen en duiken er lustig op los. Maar er is inderdaad weinig oevervegetatie, en om vissen en ander waterleven schuilplaatsen te bieden is veel dood hout in het ondiepe water geplaatst. Wel twee prachtige treurwilgen op de oever, die met hun lokken in het water hangen.

Ik bereik Isselburg aan de Oude IJssel, die in Duitsland Issel heet. Ook Anholt ligt aan de Issel. Het heeft een prachtige Waterburcht met grachten en tuinen. Het oudste deel dateert uit de twaalfde eeuw. Vanaf 1641–1743 heersten hier de Vorsten van Salm. Van 1743–heden de ingeteelde Vorsten van Salm-Salm. Hier in Anholt worden de ‘Knotenpunkte’ weer verruild voor Knooppunten. Langs de grensweg staat aan Duitse kant een kapel. Deze werd in de zeventiende eeuw door de Vorst van Salm ter beschikking gesteld aan katholieken in het grensgebied, die in het reformatorische Nederland niet meer ter kerke konden gaan. Nu is het een Crypte Kapel (‘Gruftkapelle’) waar de familie van Salm-Salm zich laat bijzetten.

Grenspaal 729 staat op de oever van de Aa-strang, het Nederlandse verlengstuk van de Bocholter Aa. Deze beek stroomt verderop bij Ulft in de Oude IJssel.    

Via Breedenbroek en de dorpsgrens van Dinxperloooo weer terug naar de auto bij Landwinkel Smits in De Heurne.

 

Gepost: 29 September 2019

 

Knooppunten: 67, 58, 52, 59, 60, 27, 28, Sporker Ringstrasse, langs Bocholter Aa, Isselburg, Anholt, 69, 65, 66, 89, Breedenbroek, Dinxperlo, Lage Heurnseweg, 67 (45 km)