WANDELEN: Rechteren

Ik heb al verschillende tochten gemaakt in het Overijsselse Vechtdal, zowel op de fiets als te voet. Maar ik zie dat er tussen Dalfsen en Ommen (maar wel op de zuidelijke oever) nog een stukje ontbreekt tussen de landgoederen Mataram, De Horte en Den Berg ten zuidwesten van Dalfsen (‘Hoonhorst’. In: Paradijs, 2022) en de landgoederen Beerze en Junne ten zuidoosten van Ommen (‘Vechtdal’. In: Zafira, 2024).

En dat is met name Landgoed Rechteren, waar ik lang geleden wel eens op snelheid doorheen heb gefietst (‘Overijsselse Vecht 1’. In: Dreamgirls, 2018).

Start op woensdag, 8 juli 2026, bij Station Dalfsen. Het treinstation ligt buiten de dorpskern op de zuidelijke oever van de Overijsselse Vecht. Het kunstwerk ‘De Zwevende Kei’,  bestaande uit een grote zwerfkei, die balanceert op het puntje van een stukje Dorische zuil, staat nog fier overeind. Het wil aangeven dat het mogelijk is om het onmogelijke mogelijk te maken! Ik zie ook een tijdlijn voor me van de Hunebedbouwers via de Romeinen naar onze moderne tijd, vertegenwoordigd door Arriva treintjes op het Vechtdal spoorlijntje. 

De borders van de grote gratis parkeerplaats bij het station staan vol met bloeiende planten: beemdkroon, zwarte toorts, wilde marjolein, hazenpootje, gewone ossentong en slangenkruid.

Bij de boogbrug over de Vecht naar de dorpskern van Dalfsen blijf ik op de zuidelijke oever en wandel door de landerijen van Kasteel Rechteren. Het is het enige middeleeuwse kasteel (veertiende eeuw) dat in Overijssel in zijn geheel bewaard is gebleven, al is het meerdere malen verbouwd en uitgebouwd. Het omringende landgoed is twaalfhonderd hectare groot. Particulier bezit!

Langs de boerensloten staan valeriaan, moerasspirea, moerasrolklaver en ook een flinke populatie van lange ereprijs te bloeien. Ik geloof dat ik lange ereprijs nog maar één keer eerder ben tegengekomen (‘Hunzedal’. In: Siem Sing a Song, 2020).

In de sloot bloeien kikkerbeet en moerasvergeet-mij-nietje. De sloten zijn van verre herkenbaar door de lange rijen knotwilgen. De mais staat er manshoog bij, maar er is nog geen spoor van vrouwelijke (‘silking’) of mannelijke (‘tasseling’) bloei te bespeuren.

Over de maisvelden heen, zicht op Kasteel Rechteren. Dijken kun je te pas en te onpas in het Vechtdal tegenkomen. Ze dateren uit de tijd dat de Overijsselse Vecht nog meanderde en het Nederlandse deel ongeveer negentig kilometer lang was. Na kanalisatie bleef er zestig kilometer over en waren zes sluizen nodig om de rivier bevaarbaar te houden.

Een laantje met essen in de uitgestrektheid van de weilanden is niet ontsnapt aan de essentaksterfte: veel dooie takken. Vervolgens door een bosje op rivierduinen. De reuzenbalsemien staat er in bloei.

Terwijl ik een foto maak van een pluk grasklokje, krijg ik een aanval te verduren van een tiental kamikaze dazen. Maar ik vecht terug in het Vechtdal met Deet. Hazen rennen door de weilanden. Geen wonder, want ook hazen schijnen veel last te hebben van dazen.

Ik bereik het buurtschap Hessum dat in de veertiende eeuw ook is ontstaan op rivierduinen. Een afgelegen plek (‘Achter in Hessum’), waar pas laat elektriciteit, drinkwater en telefonie werden aangelegd. Kraailook bloeit volop in de berm met paarse bloemen, die tussen de broedbolletjes uitsteken.

Een bordje verwijst naar het zelfbedieningspontje Hessum–De Stokte op een kilometer afstand. De zelfbediening beperkt zich tot een druk op de knop, want zonnepanelen verzorgen de energie. Het is dus een ‘mooi weer’ pontje.

Ik doe een rondje Hessum over een dijk rond het buurtschap. De tijd heeft hier sowieso stilgestaan. Bij een weilandje, afgezet met schrik(prikkel)draad, zijn de isolatoren van een oeroud type en nog in de bomen rond het veldje bevestigd.      

In een bosje achter een houten hek woont een alternatieve geneesheer. ‘Craniopraktijk’ staat op het hek geschilderd. Terwijl ik dit verhaaltje maak, staat er in de Volkskrant van dinsdag, 14 juli 2026, een interview met de pientere 7-jarige Annejet. Annejet kan al goed spellen. Haar favoriete woord om te spellen? Craniosacraaltherapeut!

Straatnamen als ‘Weide Mars’ en ‘Oude Mars’  verwijzen naar moerassige plekken. Gewoon wilgenroosje staat in bloei. Een eenzaam paard staat verbaasd naar zijn eigen gevlekte ‘lichaam’ te kijken.

Het bos staat vol met bungalows. De bewoners mogen de pluk Japanse duizendknoop wel goed in de gaten houden. Enkele boomstronken blijken uitstekende natuurlijke insectenhotels te zijn. Waarschijnlijk geen hardhout. Verder langs ZaZa Restaurant, zeer geliefd bij gezinnen vanwege de grote speeltuin.

Ik passeer de doorgaande weg Dalfsen–Vilsteren en de spoorlijn. In een kar voor ‘Veevervoer’ worden eieren, vlees, aardappelen en noten te koop aangeboden. Alles op goed vertrouwen. Een buurtgenoot komt net op de fiets een paar eieren halen.

De bermen staan vol met klein streepzaad. Een mislukt maisveld wordt compleet overwoekerd door onder andere de hoge akkermelkdistel.

Ik kom dan terecht in de bossen van Landgoed Rechteren. De koningsvaren met verdorde bloeiwijzen groeit in een greppel en kamperfoelie kruipt waar het maar gaan kan. De bossen zijn verder niet al te opwindend.

Een permanent bordje bij een losgekoppeld koeienlint meldt: ‘Binnen nu en dertig minuten maakt een kudde koeien gebruik van dit pad. Het lint/draad moet daarom gesloten blijven’. Ik hoef niet te wachten. De waarschuwing geldt pas als het lint de doorgang verspert.

De watergang ‘Marswetering’ met verschrikkelijk vies zwart water heeft bij een sluisje wel een vistrap, maar er is geen vis die zich in dit water waagt. Misschien modderkruipers?

Bij een huis wordt reclame gemaakt voor ‘Blij Blauw Bunzlau’, een soort Pools ‘Delfts Blauw’ aardewerk (of is ons ‘Delfts Blauw’ misschien een soort ‘Blauw Bunzlau’?). Marita kent het wel en wij hebben blijkbaar Bunzlau Castle ‘Delfts Blauw’ handdoeken in huis, een souvenirtje uit Terschelling.

Boerderij Rechteren heeft zich gespecialiseerd in het zwarte Wagyu rund, oorspronkelijk Japans. De ‘Runderen van Rechteren’ grazen (met dazen) in het Vechtdal, luisteren op stal naar (niet al te klassieke) muziek en worden bijgevoerd met bierbostel. ‘Daardoor’ heeft het vlees een fijne dooradering met vet en is sappig en van hoge kwaliteit (en prijs). In het aanpalende weiland loopt echter een zootje ongeregeld rundvee, van rood tot roodbont en van zwartbont tot wit en zwart. Misschien moet ik aan de overkant van de weg zijn, waar een wegwijzer wijst naar de ‘Koeientuin’.  

Terwijl ik op een bankje mijn broodje gehaktbal verorber vliegen twee ooievaars laag over, maar ze zijn kikkerbillen/ballen op het spoor en dan is een gehaktbal niet meer interessant.

Ik word gebeld. Gister heeft een vrachtwagentje voor huis de linkerbuitenspiegel van onze Zafira aan flarden gereden. De chauffeur meldt zich gelukkig, zodat de zaak netjes kan worden afgehandeld door zijn verzekering (wij hebben alleen WA+beperkt casco).      

De route pikt een klein stukje mee van Landgoed Den Berg, logisch gelegen op een rivier’berg’. ‘Willems pad’ in buurtschap Millingen is een prachtig pad door een strook verschraald grasland. Koninginnekruid bloeit. Hier zou je op termijn zo maar orchideetjes en andere zeldzame planten tegen kunnen komen.

[Beeldverhaal]

Gepost: 19 Juli 2026

Trage Tochten: Trage Tocht Dalfsen (17 km)