SELFIES: Costa Rica – Houston

Na een dure overnachting in een container kippenhok van CitizenM Hotel op Schiphol – het bed is groot genoeg voor vrije uitloop, maar de restruimte is meer een legbatterij – zullen we op zondag, 8 maart 2026, met United Airlines via Houston naar San José vliegen, de hoofdstad van Costa Rica.

Een lange vlucht van dik elf uur naar Houston en nog eens een kleine vier uur naar San José. Anderhalf uur overstaptijd in Houston. Na boeking hadden we al spijt dat we niet voor een soortgelijke reis van de ANWB hadden gekozen, met een rechtstreekse KLM-vlucht van Amsterdam naar San José.

Helemaal spijt wanneer we vóór vertrek al horen dat vlucht UA021 twee uur is vertraagd. De aansluiting in Houston kunnen we dus op onze buik schrijven.

Wat volgt is een  lange vlucht over IJsland, Groenland, Canada en over het midden van de VS naar Houston aan de Golf van Mexico (niks geen ‘Golf van Amerika’).

Op de internationale luchthaven van Houston vindt de groep van achttien deelnemers elkaar snel in de ellende. Gedeelde smart is halve smart.  

De geboekte UA-vlucht naar San José wordt gemist. De volgende vlucht een paar uur later is volgeboekt. Eerstvolgende mogelijkheid voor de groep als geheel is over vierentwintig uur! We krijgen een overnachting in Hotel Sonesta Essential (‘essential’ staat voor ‘basic’), ouderwets maar geen kippenhok. Vouchers ter waarde van USD 30 per persoon voor ons natje en droogje kunnen besteed worden bij kleine eettentjes in de buurt van het hotel. Maar dit alles is uiteraard geen pretje zonder toegang tot de koffers, die zijn doorgeboekt naar San José. Komen de schone onderbroek en de tandenborstel met pasta, die Marita en ik voor de zekerheid in de handbagage hebben gestopt, toch nog van pas.

Tijdens het wachten op de hotel shuttlebus een eerste vluchtige kennismaking met de reisgenoten, maar die namen moeten nog wel even indalen: Johan & Tonny, Jacques & Ria, Jan & Alie (út Balk), Johan & Micheline (vertegenwoordigers van onze Belgische medemens), Jan & Astrid, Hans & Wilma, William & Marjon, Tamar & dochter Veerle. Veerle, de jongste van het gezelschap, ontpopt zich tijdens dit hele proces als een substituut reisleidster, door haar handigheid met de mobiele telefoon.

Marita en ik eten samen met Jan en Astrid een hapje bij de Mexicaan. Het is inmiddels tien uur ’s avonds, dus vier uur ’s nachts in Nederland. Zelfs Marita – een zelfverklaard lijder aan ‘jetlag’ – is verbaasd dat ze nog niet is omgevallen.

Een ongepland dagje Houston ligt voor ons. Houston is qua inwoners de vierde stad van de VS. Bekend van ‘NASA Space Flight Control’, dat contact onderhoudt met de ruimtevluchten, die vanaf Cape Canaveral in Florida worden gelanceerd (“Houston, we have a problem”). Ik dacht even dat J.F. Kennedy in Houston was vermoord (1967), maar dat was in het naburige Dallas.

Beiden goed geslapen. Na het ontbijt besluiten Marita en ik de dag te breken met een bezoekje aan de ‘Mercer Botanic Gardens’, een privé initiatief van de rijke Mercer familie. Twintig minuten met de taxi heen (USD 37) en terug (USD 37). Mooi bospark en een prachtige bloementuin. Ook hier begint de lente, maar de bloei in het bos is nog spaarzaam. De paarse lis bloeit in een vijver en een mooie zilverdistel tussen het gras. Een verkeersbord van ‘Overstekend wild’ gaat gepaard met de tekst ‘Keep Off Grass’; dat maakt het er voor de herten niet makkelijker op.

Heerlijke vogelgeluiden en soms een vogel op de foto, zoals de rode kardinaal (Cardinalis cardinalis) en de roodborstlijster (Turdus migratorius). Heel veel grijze eekhoorn (Sciurus carolinensis) en Marita ziet iets wasbeer-achtigs het pad oversteken. Mooiste onderdeel is de ‘Bald cypres swamp’, een moeras met tientallen moerascipressen (Taxodium distichum), omgeven door honderden ‘wachters’ (luchtwortels) rond de eigenlijke boomstammen.

Op de weg een klein platgereden slangetje, vlakbij de SUV van de Sheriff. In de bloementuin een Holle Bolle Gijs, die geen papier inslikt, maar water uitspuugt. Voorzichtig, want er zou zich een slang in de buurt ophouden.

Begin van de middag met de hotel shuttle naar de luchthaven. Veel cowboyhoeden bij reizigers. Zijn dat nu rasechte Texanen of toeristen die vinden dat ze in Texas een cowboyhoed moeten dragen?

Inmiddels is er door Veerle ook contact gemaakt met onze gids in Costa Rica, Susan Hoekstra, die gister tevergeefs met de bus en chauffeur Jimmy op de luchthaven heeft staan wachten. Ook de reisleiding moet door de vertraging noodgedwongen reserveringen aanpassen. Om half tien ’s avonds landen we in San José, zeven uur tijdsverschil met Nederland. Gelukkig blijven we de eerste nacht wel in San José, Hotel Marriott Aurola in het centrum. Van San José zullen we echter weinig te zien krijgen.

Alsnog: Bienvenidos!  

[Link naar foto's]

Gepost: 9 April 2026