SELFIES: Costa Rica – Pura Vida

Als je me een half jaar geleden had overhoord over Midden-Amerika, dan had ik Costa Rica waarschijnlijk aangemerkt als één van de Caribische eilanden.

Amerika is voor mij ‘terra incognita’, in tegenstelling tot het Verre Oosten en Afrika, waar ik door wonen, werk en vakanties veel heb gereisd. Marita is in een vorig leven wel in Haïti en Mexico geweest.

Maar nee, Costa Rica is dus geen Caribisch eiland en ligt in Midden-Amerika op de smalle landengte tussen Noord- en Zuid-Amerika. Vele honderden miljoenen jaren lang waren Noord- en Zuid-Amerika van elkaar gescheiden, tot het gebied van het huidige Costa Rica en Panama enkele miljoenen jaren geleden opdook uit zee en zo Noord en Zuid met elkaar verbond. Daarmee werd het tevens een hutspot en hotspot van een rijke flora en fauna met zowel inheemse, Noord-Amerikaanse als Zuid-Amerikaanse elementen.

Op een of andere manier heeft Costa Rica – beter dan Panama – dit weten uit te buiten. Grote zorg voor het milieu en een uitgebreid systeem van nationale parken met strenge toelatingseisen heeft er toe geleid dat ecotoerisme een belangrijke bron van inkomsten is geworden, samengevat onder de ‘Pura Vida Pledge’ (Puur Leven). Vele familieleden, vrienden en kennissen zijn ons voorgegaan naar dit land, en Marita en ik hebben ons door deze effectieve mond-op-mond reclame ook laten verleiden.

Mijn enige weetje over het land was dat de WUR (Wageningen University & Research) lange tijd bij het nationale onderzoeksinstituut CATIE (Centro Agronomico Tropical de Investigacion y Enseñanza) in Turrialba een ‘pied-à-terre’ heeft gehad, bestierd onder andere door voormalige collega’s van de Vakgroep Tropische Landbouwplantenteelt.

Costa Rica is iets groter dan Nederland met een kleine zes miljoen inwoners, waarvan zestig procent in de hoofdstad San José, gelegen op de centrale hoogvlakte tussen drie bergketens (Cordilleras) op ongeveer 1100 meter hoogte. Costa Rica heeft wel een veel langere kustlijn (1300 kilometer) dan Nederland (500 kilometer), zowel aan de Caribische Zee (Atlantische Oceaan) in het oosten als aan de Grote Stille Oceaan in het westen.

Driehonderd jaar lang (1522–1820) was Costa Rica een Spaanse kolonie. Toch trok het land tijdens de koloniale periode weinig Spanjaarden ondanks zijn naam (Rijke Kust). Dit vanwege een gebrek aan edelmetalen zoals goud en zilver. Het land is nu zo’n tweehonderd jaar onafhankelijk. In 1948 kreeg het na een korte burgeroorlog een nieuwe grondwet, waarin neutraliteit werd vastgelegd en het leger afgeschaft!      

Costa Rica is niet vaak in het nieuws. Enkele maanden geleden verschenen er berichten over een toename van de drugscriminaliteit, met name in de havenstad Puerto Límon aan de Caribische kust.

Op 1 februari jongstleden waren er presidentsverkiezingen (Volkskrant, 3 februari 2026). De rechtse Laura Fernández werd in de eerste ronde verkozen. Zij mag voor een termijn van vier jaar fungeren als presidente van de Democratische Republiek. Ze beloofde een grote gevangenis versneld af te bouwen (zoals de beruchte CECOT gevangenis in El Salvador), waar drugscriminelen, maar misschien ook Trump’s illegalen, kunnen worden ‘opgevangen’. Costa Rica is dus (nog) niet als vijandig bestempeld door Trump.

Costa Rica heeft een aanzienlijke plantage landbouw. Banaan behoort samen met ananas en koffie tot de belangrijkste export producten van het land. Bij terugkeer in Nederland na deze vakantie bleek de eerste tros Chiquita bananen, die ik kocht in de supermarkt, uit Costa Rica te komen. Toch acht ik de term ‘bananenrepubliek’ niet van toepassing op Costa Rica, ondanks de invloed van grote buitenlandse bedrijven als Chiquita, Dole, Belmonte en Fyffes.

Eén eigenaardigheid over het land wil ik hier alvast benoemen. Het rioolsysteem is niet bestand tegen het gebruik van toiletpapier. Dat heb ik nog niet eerder ervaren in welk tropisch land dan ook. Je wordt geacht gebruikt toiletpapier in een emmer te deponeren. In het begin verdwijnt nog wel eens een velletje in de toiletpot. En doe je het wel in de emmer, dan heb je het gevoel klaar te zijn en vergeet je door te trekken. Na terugkeer in Nederland had ik nog dagenlang de neiging om de velletjes toiletpapier netjes dicht te vouwen en naast de toiletpot te gooien!    

Marita en ik bezoeken het land middels een Fox groepsreis van achttien dagen van 8–25 maart 2026. Aantal deelnemers is ook achttien. We zullen op acht locaties in verschillende ecologische zones gemiddeld twee nachten verblijven. Twee vliegdagen maken de achttien dagen vol.

De kaart van Costa Rica, achteraf gemarkeerd met de afgelegde route, de genummerde verblijfplaatsen en verplaatsingen voor excursies (een aantal per boot) is handig voor het volgen van onze belevenissen.

Na zeventig dagen gemiddeld een uur online Duolingo Spaanse les, voorafgaand aan deze vakantie, heb ik het gevoel dat ik niet helemaal met mijn mond vol tanden in het straatbeeld zal staan. Maar echt zoden aan de dijk zet het natuurlijk niet.

Ik kan in elk geval wel tot tien tellen in het Spaans en dat kan van pas komen in een gemêleerd reisgezelschap.

Gepost: 9 April 2026